Wat de regels eisen
Eén EU-brede regel bestaat niet. Twee voorbeelden laten zien waar het om gaat:
- Beieren: de verklaring moet wijzen op bijzonderheden van de akte, «in het bijzonder onleesbare woorden, wijzigingen of weglatingen», tenzij die al uit de vertaling blijken. Is slechts een deel vertaald, dan moet dat worden vermeld (art. 62 lid 4 BayAGGVG).
- Polen, beroepscode van de beëdigd vertaler (TEPIS): de vertaling geeft alle leesbare tekens weer die met het blote oog of met een vergrootglas zichtbaar zijn en beschrijft onleesbare elementen (§ 29). Wat met een vergrootglas of door de scan op het scherm te vergroten leesbaar is, geldt als leesbaar; onleesbaarheid moet in een aantekening worden vastgesteld (§ 34).
- Eveneens volgens de TEPIS-code: correcties, toevoegingen en doorhalingen — ook officiële — worden op hun plaats weergegeven of kort beschreven. Tekenen van manipulatie, zoals radeersporen, gewijzigde cijfers, ander handschrift of andere inktkleur, horen in een noot van de vertaler (§ 31).
Zo pakt u het in de praktijk aan
- Eerst vergroten, dan pas «onleesbaar»: zoom in op de scan en vraag zo nodig om een betere scan of het origineel.
- Namen niet raden: vergelijk handgeschreven namen met andere documenten van de klant, zoals het paspoort, en vermeld afwijkingen.
- Markeer consequent: bijvoorbeeld [onleesbaar] voor een woord en [handtekening onleesbaar] voor een handtekening. De TEPIS-code voorziet in korte noten van de vertaler, cursief en tussen vierkante haken (§ 30).
- Onzeker maar leesbaar is niet onleesbaar: geef de meest waarschijnlijke lezing en vermeld de onzekerheid in een noot.
Hoe Lingverra helpt
Lingverra leest handgeschreven vermeldingen en markeert elke plek waar de herkenning onzeker is, zodat u meteen ziet waar u beter moet kijken. Of iets leesbaar is en hoe u het vermeldt, beslist u.
Lees ook: Oekraïense en Sovjetdocumenten vertalen: 7 veelgemaakte fouten