Co mówią zasady
Jednej reguły dla całej UE nie ma. Dwa przykłady pokazują, o co chodzi:
- Kodeks zawodowy tłumacza przysięgłego (TEPIS): tłumaczenie poświadczone oddaje treść wszystkich czytelnych znaków, dostrzegalnych gołym okiem lub przy użyciu szkła powiększającego, oraz zawiera opis nieczytelnych elementów (§ 29). Tekst możliwy do odczytania przez lupę lub po powiększeniu skanu na ekranie uznaje się za czytelny; uznanie nieczytelności wymaga stwierdzenia tego w adnotacji (§ 34).
- Według tego samego kodeksu poprawki, dopiski i przekreślenia — także urzędowe — odwzorowuje się albo zwięźle opisuje w miejscu ich występowania. Oznaki ingerencji, jak skrobanie, przerobione cyfry, różnice w charakterze pisma czy kolorze tuszu, opisuje się w uwadze tłumacza (§ 31).
- Dla porównania Bawaria: poświadczenie powinno wskazywać na osobliwości dokumentu, „w szczególności na nieczytelne słowa, zmiany lub pominięcia”, jeśli nie wynika to z samego tłumaczenia; tłumaczenie części dokumentu trzeba zaznaczyć (art. 62 ust. 4 BayAGGVG).
Jak to robić w praktyce
- Najpierw powiększ, potem pisz „nieczytelne”: przybliż skan, a w razie potrzeby poproś o lepszy skan albo oryginał.
- Nie zgaduj nazwisk: porównaj odręczne nazwiska z innymi dokumentami klienta, np. z paszportem, i odnotuj rozbieżności.
- Oznaczaj jednolicie: kodeks podaje wzór (-) [podpis nieczytelny] dla podpisu w tłumaczeniu na język polski (§ 35), a uwagi tłumacza mają być zwięzłe, kursywą i w nawiasach kwadratowych (§ 30).
- Niepewne, ale czytelne to nie „nieczytelne”: podaj najbardziej prawdopodobny odczyt i zaznacz wątpliwość w uwadze tłumacza.
Jak pomaga Lingverra
Lingverra odczytuje odręczne wpisy i zaznacza każde miejsce, w którym rozpoznanie jest niepewne. Od razu widzisz, gdzie przyjrzeć się dokładniej. O tym, czy fragment jest czytelny i jak go opisać, decydujesz ty.
Czytaj także: Tłumaczenie ukraińskich i radzieckich dokumentów: 7 typowych błędów